Na 17 jaar als professioneel wijnschrijver dacht ik dat ik mijn routine voor overgebleven wijn wel op orde had — misschien niet tot in de perfectie, maar in elk geval als vaste gewoonte.
Door de jaren heen heb ik namelijk zo ongeveer elk soort wijnbewaarsysteem op de markt geprobeerd. In mijn beginjaren als wijnliefhebber had ik een vacuümpomp, waar ik blind op vertrouwde totdat ik besloot die te testen tegen simpelweg de kurk weer in de fles doen. De pomp belandde al snel in de prullenbak.
Een tijdje kocht ik die gewichtloze busjes met inert gas, maar zelfs toen ik eenmaal over het ongemak heen was om geld te betalen voor iets dat aanvoelde als een lege verpakking, bleef ik toch zitten met het probleem dat ik nooit precies wist hoeveel van dat spul ik in de fles moest spuiten. Ook die verdwenen al snel naar de achtergrond.
Misschien wel het gekste dat ik heb geprobeerd, was een apparaat dat een ballonachtige blaas in de geopende wijnfles opblies, waardoor de lucht werd verdrongen, maar waarbij de handpomp als een onhandig aanhangsel aan de fles bleef bungelen. Het zag er belachelijk uit, en rook bovendien vaag naar rubber.
Uiteindelijk besloot ik dat de enige rationele aanpak was om het simpel te houden: flessen die meer dan halfvol waren, kurkte ik gewoon opnieuw af en zette ik in de koelkast. Flessen die minder dan halfvol waren, goot ik over in een reservefles van 375 ml, kurk erop en ja hoor, ook de koelkast in.
Natuurlijk was mijn aanpak, hoewel eenvoudig en voordelig, niet zonder nadelen.
Hoewel de kou de onvermijdelijke weg van wijn naar azijn zeker vertraagt, is er zelfs in een ruime koelkast maar beperkt plek voor rechtopstaande wijnflessen. Eerlijk is eerlijk: iedereen in het gezin, ikzelf inbegrepen, raakt gefrustreerd wanneer we iets anders dan wijn proberen te pakken zonder een lawine aan flessen te veroorzaken.
Dan is er ook nog het feit dat ik uiteindelijk steevast veel wijn door de gootsteen spoel.
Een van de risico’s van wijnschrijver en -criticus zijn, is de tamelijk fatale combinatie van nieuwsgierigheid en de eindeloze stroom wijnsamples die binnenkomen met het verzoek ze te proeven.
Op elk willekeurig moment heb ik vier of vijf open flessen in de koelkast staan. Sommige zijn wijnsamples die ik graag een dag of drie volg om te zien hoe ze zich ontwikkelen, dus die perfect behouden is dan geen topprioriteit. Maar een paar zijn meestal wijnen uit de kelder die logisch waren om open te maken bij wat we die avond aten, maar niet helemaal opgingen. We deden ons best om die flessen in de loop van de week leeg te drinken, maar met open samples om te proeven, of een besluit om buiten de deur te eten, kwamen we nooit toe aan dat halve flesje hiervan of dat kwartflesje daarvan. Uiteindelijk verdwenen ze dan toch door de gootsteen, met een kleine grimas en meer dan een beetje spijt.
Dat was waarschijnlijk ook de reden dat ik, toen de mensen van Coravin vroegen of ik hun nieuwe product wilde proberen, de Pivot™, daar maar al te graag op inging.
En zomaar ineens was mijn doordeweekse probleem met overgebleven wijn voorgoed opgelost.
Nadat ik al een groot liefhebber was van het originele Coravin-apparaat, had ik misschien niet verbaasd moeten zijn over hoe goed de mensen achter Coravin dit product hebben neergezet. Maar de Pivot blijkt even ingenieus als eenvoudig te zijn en in de maand of zo dat ik hem nu gebruik, heb ik nog geen druppel wijn met tegenzin door de gootsteen hoeven gieten.
Nu, als mijn vrouw vraagt om een mooie Pinot bij het eten, pak ik de fles, trek ik de kurk eruit en plaats ik meteen de stevige kleine Pivot-stopper terug om de fles weer af te sluiten. Daarna steek ik de Pivot door de dop, houd ik de fles schuin boven een glas en druk ik op een knop om de wijn in te schenken, waarbij de overtollige lucht uit de fles wordt gehaald en vervangen door precies de juiste hoeveelheid inert gas.
Hoe gebruik je Pivot™
“Pivot blijkt even ingenieus als eenvoudig te zijn en in de maand of zo dat ik hem gebruik, heb ik nog geen druppel wijn met tegenzin door de gootsteen hoeven gieten.”
Alder Yarrow
Vinography.com
De Pivot schenkt prachtig uit (en veel sneller dan zelfs de snelle-schenknaalden van een Coravin) en trek je daarna gewoon weer uit de fles, waarna het kleine dopje over de opening van de stopper klikt voor een volledige afsluiting. Eenmaal afgesloten gaat de fles de koelkast in (al is dat nu meer uit gewoonte dan uit noodzaak) en halen we hem er een halfuur voor het eten weer uit, of wanneer we zin hebben in nog een glas.
Inmiddels heb ik meerdere flessen wijn rustig opgedronken, in halve en hele glazen verspreid over telkens twee weken, zonder merkbare oxidatie. Ook heb ik de gaspatroon in het apparaat na meerdere van zulke flessen nog steeds niet hoeven vervangen, en dat is eigenlijk gewoon mooi meegenomen bij zo’n overduidelijk slimme keuze.
Misschien verbaast het je, maar een van de vragen die ik als wijnschrijver het vaakst per e-mail krijg van beginnende wijnliefhebbers, is hoe lang een fles wijn goed blijft nadat die geopend is. Mijn gebruikelijke antwoord was: “Drie tot vier dagen voor rood en vier tot zeven dagen voor wit en rosé, als je ze met de kurk erop in de koelkast bewaart.
Dat antwoord moet ik nu aanpassen, dankzij Pivot. Het nieuwe, veel lekkerdere en handigere antwoord is: zo lang als je maar wilt.
San Francisco Magazine noemde Alder Yarrow ‘de slimste cyberster van de wijnwereld’ en hij wordt algemeen gezien als een pionier in wijnbloggen. Hij publiceert al jaren Vinography.com schrijft sinds 2004 dagelijks en werd in 2013 genomineerd voor een James Beard Award. Momenteel is hij maandelijks columnist voor Jancis Robinson en de auteur van The Essence of Wine, een koffietafelboek over de smaken en aroma’s van wijn dat door The New York Times werd uitgeroepen tot een van de beste wijnboeken van 2014. In 2013 werd Alder opgenomen in de Wine Writers Hall of Fame van de Wine Media Guild of New York, een eer die hij deelt met slechts 24 andere nog levende wijnschrijvers.