Lange tijd is het antwoord op de vraag welke wijn je drinkt bij een zomerse barbecue, net als zoveel op het gebied van wijn-spijscombinaties, pijnlijk conventioneel gebleven. Bij een maaltijd met gerookt of op houtskool gegrild rood vlees, rijkelijk bedekt met sauzen die variëren van friszuur tot pittig tot zoet, raden sommeliers en wijnschrijvers al jarenlang krachtige rode wijnen aan, van Cabernet Sauvignon tot Zinfandel. God mag weten hoeveel Zinfandels ik door de jaren heen heb opengetrokken bij spareribs, en grote Californische Syrahs bij burgers, maar eerlijk gezegd ben ik nooit echt tevreden geweest over die ervaring.
Niet dat er iets mis was met die wijnen, maar ze deden gewoon niet één van de belangrijkste dingen die je van je drankje verwacht als je met vrienden in een zonnige achtertuin of in het park staat te grillen. En wat is dat dan? Nou, hier is een hint: er is een reden waarom de meeste mensen graag bier drinken tijdens het barbecueën.
Na zowat alles onder de zon te hebben gedronken—en daarmee bedoel ik: allerlei soorten wijn drinkend terwijl ik in de zon stond met een bord eten in mijn handen—ben ik tot de conclusie gekomen dat er één eigenschap is die een wijn echt perfect maakt voor een barbecue…
Hij moet verfrissend zijn.
Voor mij betekent dat: hij moet gekoeld zijn, een mooie frisheid hebben en passen bij wat je eet, zonder zelf de hoofdrol op te eisen.
Ik moet er waarschijnlijk ook bij zeggen dat ik niet geloof in wijn-spijscombinaties, althans niet zoals de wijnwereld er meestal over praat. Ik geloof niet dat er perfecte combinaties bestaan die voor iedereen werken, en ik denk ook niet dat er veel van die 1+1=3-momenten zijn waarbij de combinatie van eten en wijn ineens tot een openbaring of een bijna verheven genot leidt.
Waar ik wél in geloof, is goede wijn drinken bij goed eten, en van allebei genieten terwijl je dat doet. En dat hoeft zich echt niet te beperken tot de eettafel of restaurants met witte tafellakens.
Hier zijn drie soorten wijn die volgens mij zorgen voor een betere barbecue-ervaring.
Rosé. Echt waar.
Net als de traditionele Amerikaanse Thanksgiving-maaltijd vormen zomerse barbecues een raadsel voor wie gelooft in strikte wijn-spijscombinaties (en versterken ze wat mij betreft vooral hoe onzinnig dat hele idee is). Waarschijnlijk liggen er zoveel verschillende smaken en texturen tegelijk op je bord, dat het idee van één perfecte wijnmatch eigenlijk lachwekkend is. Dat gezegd hebbende: als er één wijn is die traditioneel gezien goed aansluit bij veel van die smaken, dan is het rosé.
De beste rosés zitten boordevol frisheid zoals een witte wijn, maar hebben vaak ook tonen van bessen en kruiden, waardoor ze niet worden overstemd door de soms behoorlijk uitgesproken smaken van de grill.
Er zijn nog twee extra fijne dingen aan rosé die het perfect maken voor gezellige grillavonden met vrienden: er is enorm veel keuze en ze zijn bovendien helemaal niet zo duur. Ik drink met evenveel plezier elke stijl rosé, maar ik ben vooral dol op de mineraalgedreven, lichte rosés uit Corsica en Sardinië, of uit Puglia in het zuidoostelijke puntje van Italië.
Lichte rosé is nu helemaal in de mode, dankzij de superster-roze wijnen uit de Provence, waarvan de populariteit, eerlijk is eerlijk, ook een heel positief effect heeft gehad op binnenlandse rosé. Wijnmakers in Californië maken nu uitstekende roséwijnen van Grenache, Pinot Noir en ja, zelfs van Zinfandel.
Maar lichter betekent bij rosé niet altijd beter, en er zijn ook geweldige wijnen met een diepere kleur, zoals eigenlijk alles wat uit Italië Cerasuolo heet, of de donkerdere rosés uit de Franse regio Tavel.
Knapperige rode wijnen
Als je per se rode wijn wilt drinken bij je gegrilde of gerookte vlees, raad ik in plaats van iets groots en donkers iets fris en sappigs aan, een term die steeds vaker wordt gebruikt voor lichtere rode wijnen met minder alcohol, meer zuren en vaak zonder de sterke invloed van eikenhout (en de tannines die daarbij horen). Deze wijnen lenen zich ook uitstekend om licht gekoeld te drinken, wat hun levendige, watertandend frisse karakter nog verkwikkender maakt.
Frisse, sappige rode wijnen zijn in wijnstreken over de hele wereld te vinden, maar deze wijnen en de plekken waar ze vandaan komen liggen vaak net wat buiten de gebaande paden. Als je openstaat voor een beetje ontdekkingstocht (iets wat de wijnwereld rijkelijk beloont met nieuwe smaken en ervaringen), ontdek je een bijzonder dankbare wijncategorie die heerlijk is en leuk om te drinken.
De rode wijnen uit de Savoie in Frankrijk, vooral die van de druif Mondeuse, bieden prachtige smaken van bessen en hartige groene kruiden, waarbij de beste voorbeelden een ongelooflijk bloemig parfum laten zien.
Nu we toch in het zuidoosten van Frankrijk zijn, mogen we Trousseau en Poulsard niet overslaan, twee kenmerkende druiven uit de Jura, die allebei barsten van de smaken van zure kers en bessen.
Als je met vuur kookt, kun je moeilijk de mist in gaan met wijnen van vuur, vooral de rode wijnen van de Etna op Sicilië. De druif Nerello Mascalese levert een wijn met een lichter lichaam, maar nog altijd met structuur, die de stenige mineraliteit van zijn vulkanische oorsprong prachtig overbrengt.
De druif die we in Californië Mission noemen, staat ook bekend onder allerlei andere namen, waaronder Criolla Grande en País in Zuid-Amerika, en Listán Prieto op de Canarische Eilanden, maar welke naam hij ook draagt, in de juiste handen kan hij een heerlijk sappige en levendige wijn geven met tonen van kruiden, pruimenschil en bessen.
Orange wines
Witte wijnen met schilcontact, ook wel orange wines genoemd, zijn op dit moment helemaal in opmars. Deze wijnen ontstaan door rodewijntechnieken te gebruiken (waarbij de druiven een tijd in contact blijven met hun sap) voor witte druiven, wat wijnen oplevert met kleuren die variëren van donker goud tot amber en pompoenoranje. Ze zijn de laatste tijd erg populair geworden, mede door hun nauwe band met natuurwijnen , die vooral onder jongere wijndrinkers behoorlijk trendy zijn geworden. Hoewel veel mensen zouden zeggen dat Oranje Wijn hetzelfde is als natuurwijn, wil ik dat misverstand graag rechtzetten en heel duidelijk maken dat het om twee verschillende dingen gaat. In het Venn-diagram van deze twee wijnsoorten is er misschien overlap, maar er zijn genoeg orange wines die niet als natuurwijn zouden tellen door het gebruik van sulfiet.
De smaken die je in orange wines vindt, lopen sterk uiteen, maar bevatten vaak een prachtige aardse, herfstige noot, zoals de geur van natte bladeren op een herfstdag. Door hun lange schilweking hebben ze ook vaak tannines, waardoor ze veel meer structuur hebben dan witte wijn en uitstekend samengaan met allerlei verschillende gerechten.
Net als rosé kunnen orange wines overal ter wereld worden gemaakt van veel verschillende druivenrassen, maar als je je zoektocht ergens wilt beginnen, kun je net zo goed starten waar wetenschappers denken dat wijnmaken is begonnen: de Republiek Georgië. Met druiven zoals Rikatsiteli is Georgië de oorspronkelijke bakermat van orange wines, die daar al zo’n 8.000 jaar worden gemaakt in enorme terracotta kruiken, bekend als qvevri, die tot aan hun hals in de aarde worden begraven.
Zowel Friuli in het noordoosten van Italië als buurland Slovenië, net over de grens, staan inmiddels bekend om hun schitterende orange wines van lokale druiven als Ribolla Gialla en Vitovska, vaak gemaakt met vergelijkbare productietechnieken op basis van amforen.
Andere landen die vooral bekendstaan om orange wines zijn Oostenrijk, Frankrijk en de Verenigde Staten, maar vraag gewoon eens bij je lokale wijnspeciaalzaak wat ze op voorraad hebben.
Tijd om van je barbecue te genieten
Dus de volgende keer dat je klaar bent om dat bord macaronisalade, chips, chicken wings, watermeloen en spareribs van de barbecue te pakken (of wat zomers barbecue-eten ook voor jou betekent), leg dan wat rosé, frisse rode wijnen of orange wines in een koelbox vol ijs en kijk of je het er niet mee eens bent dat ze zorgen voor een veel betere wijnervaring bij de barbecue.
San Francisco Magazine noemde Alder Yarrow “de helderste cyberster van de wijnwereld” en hij wordt algemeen gezien als een pionier van wijnbloggen. Sinds 2004 publiceert hij dagelijks Vinography.com en in 2013 werd hij genomineerd voor een James Beard Award. Momenteel is hij maandelijks columnist voor Jancis Robinson en de auteur van The Essence of Wine, een koffietafelboek over de smaken en aroma’s van wijn dat door The New York Times werd uitgeroepen tot een van de beste wijnboeken van 2014. In 2013 werd Alder opgenomen in de Wine Writers Hall of Fame van de Wine Media Guild of New York, een eer die hij deelt met slechts 24 andere nog levende wijnschrijvers.