Liren Bakers recept voor cassave-pompoentaart en haar Filipijns-Amerikaanse opvoeding

Thanksgiving is een dag die in het teken staat van het samenbrengen van vrienden en familie rond de tafel om dankbaarheid te vieren. Het is vaak een dag vol heerlijk eten, proosten op fijne mensen en het vieren van tradities en recepten die generaties overstijgen. Hoewel we vandaag de dag veel bekende favorieten kennen, stonden er tijdens de allereerste Thanksgiving in 1621 eigenlijk geen kalkoen en aardappelpuree op tafel. Sterker nog, veel vieringen zitten tegenwoordig vol niet-traditionele gerechten, waardoor Thanksgiving een smeltkroes van culinaire creaties is.

In onze blogreeks van november verkennen we hoe afkomst het Thanksgiving-diner inspireert. We laten zien welke invloed geografie, familie, cultuur en culinair erfgoed hebben op de kookstijlen van drie bijzonder getalenteerde culinaire tovenaars. Ieder van hen deelt een speciaal Thanksgiving-gerecht dat onze community deze feestdagen zelf kan maken. Lees ook ons eerste artikel uit deze reeks, waarin we in gesprek gaan met Chef Timothy Hollingsworth.

Onze tweede spotlight is gericht op Liren Baker, het brein en de chef achter de populaire kookblog Kitchen Confidante. Receptontwikkelaar, professionele blogger, maker van social content en videoproducent zijn nog maar een paar van de vele rollen die Liren vervult. Ze won in 2012 The Legacy of Julia Child Award van de International Association of Culinary Professionals, was finalist in de 2012 People’s Choice Awards voor Best Culinary Website or Blog en werd door PBS Food uitgeroepen tot een van de Top 10 Best Food Blogs of 2013. We spraken Liren en ze vertelde hoe haar Filipijns-Amerikaanse familie haar koken beïnvloedt en, gelukkig voor ons, deelt ze haar recept voor Cassava Pumpkin Pie – een echte Thanksgiving-klassieker. Lees verder en ontdek hoe haar culinaire achtergrond haar carrière van vandaag heeft gevormd.

Vertel ons iets over de weg die je hebt afgelegd om te komen waar je vandaag staat in je carrière.

Als ik terug in de tijd kon gaan en mijn 10-jarige zelf kon vertellen dat ik ooit van werken met eten mijn carrière zou maken, weet ik vrijwel zeker dat ze hard zou lachen. Toen ik klein was, moedigden mijn ouders me aan om te studeren wat ik wilde en na te jagen wat me gelukkig maakte, maar behalve eten opeten zag ik voedsel nooit als onderdeel van mijn toekomst. Ik dacht gewoon niet dat een leven in de keuken iets voor mij was, en dat kwam deels door mijn moeder.

Aan de muur van onze keuken (het hangt er vandaag de dag nog steeds) had mijn moeder een ingelijst borduurwerk hangen met de tekst: “Kitchen Closed. I’m Sick of Cooking.” Ze had een hekel aan koken, maar ze hield van bakken, en ik keek altijd uit naar de zaterdagen waarop ze taarten, brood en koekjes bakte. Bakken was haar liefdestaal, maar als het op koken aankwam, waren mijn grootmoeder en tante daar juist sterk in, dus nam ik vanzelf aan dat de afkeer van mijn moeder van koken ook voor mij gold, totdat ik op kamers ging voor mijn studie.

De zomer tussen mijn tweede en derde studiejaar was de zomer waarin mijn moeder overleed.

Dat was de zomer waarin mijn tante en haar gezin bij ons introkken om ons gezelschap te houden en ons door die eerste weken zonder haar heen te helpen. Mijn tante voedde ons met haar eten en haar liefde, en ik besefte, met indringende helderheid, dat ik moest leren hoe ik het eten van onze familie kon koken.

Opeens was de keuken de plek waar ik moest zijn, en ik liep met haar mee en bestookte haar met vragen. Ik maakte aantekeningen in mijn notitieboekje en deed mijn uiterste best om precieze hoeveelheden vast te leggen en smaken na te maken. En toen ik besloot eerder af te studeren en naar huis terug te keren, begon ik aan mijn eerste baan bij een marketingbureau, om 's avonds thuis voor mijn familie te koken. Ik wist dat ik mijn steentje moest bijdragen. Mijn broer en zus waren toen nog jong, en mijn vader leerde hoe hij er alleen voor hen kon zijn.

Zo begon het. Ik kookte, en ik vond zelfvertrouwen in de keuken. Ik hield me aan het eten uit mijn jeugd en maakte die maaltijden na die de ziel voeden. En uiteindelijk verslond ik nieuwe recepten, kookboeken en culinaire columns.

Wat begon als koken uit noodzaak, groeide uit tot koken uit liefde, en uiteindelijk tot de wens om de recepten te bewaren voor mijn eigen familie, en vooral voor mijn kinderen. Na een master in de klinische psychologie en een carrière in marktonderzoek, gooide ik het roer om om mijn passie voor eten te omarmen. Kitchen Confidante werd in 2010 geboren en groeide van een persoonlijke blog uit tot een site die dagelijks duizenden lezers bereikt. Ik heb met veel plezier recepten ontwikkeld en fotografie en video gemaakt voor geweldige klanten. En ik vind het een eer om deel uit te maken van de doordeweekse diners en feestdagenmaaltijden van zoveel mensen — dat is voor mij het meest waardevolle van alles!

Hoe beïnvloeden je opvoeding en afkomst jouw culinaire aanpak en de gerechten die je maakt?

Opgroeien als Filipijns-Amerikaanse in New York beïnvloedt bijna elk recept dat ik aanraak! Als er één ding is dat je moet weten over de Filipijnse cultuur, dan is het dat eten liefde is. Wanneer je familie bezoekt, is de eerste vraag: “kumain ka na?” Heb je al gegeten? Het is bijna onmogelijk om niet door die manier van denken beïnvloed te worden! Omdat ik in New York ben geboren en opgegroeid, maakten mijn ouders er een punt van om elke vier jaar de Filipijnen te bezoeken, en ik heb zoveel dierbare herinneringen aan zomers met mijn familie daar. Ik proefde alles en merkte dat ik in de herfst, als we weer thuis waren, naar die smaken verlangde. Maar tegelijk lagen er ook een smeltkroes aan smaken binnen handbereik — New York is de thuisbasis van zoveel culturen, en ik raakte nooit uitgekeken op het ontdekken van smaken van over de hele wereld, gewoon dicht bij huis!

Maar ik moet ook zeggen dat ik mijn ouders enorm dankbaar ben dat ze mijn broer, zus en mij een liefde voor reizen hebben meegegeven. We reisden elk jaar als gezin en proefden ons een weg door markten in Istanbul, verrukkelijke zeevruchten in Brazilië en cafés in Europa.

Al die eetherinneringen begeleiden me telkens wanneer ik gerechten bereid – ik denk aan het belang van zuur in de Filipijnse keuken wanneer ik een marinade maak, of aan de eerste scone die ik in Australië at wanneer ik bak. Ik zie al deze invloeden als de allerbelangrijkste smaakmaker!

Zijn er bepaalde ingrediënten, herinneringen of familierecepten die je tijdens de feestdagen inspireren in de keuken?

Zeker. Ik heb een grote familie, vooral aan de kant van mijn moeder, en de feestdagen vierden we meestal bij ons thuis. Wij neven en nichten zorgden voor het entertainment — we oefenden wekenlang voor een groot optreden! Ondertussen stonden mijn oma en tantes (titas) in onze piepkleine keuken ontelbaar veel gerechten te maken! Mijn Tita Leah maakte altijd haar beroemde Pancit Bihon (die ik nu nog steeds maak), mijn moeder bakte, en alle andere tantes probeerden een plekje te bemachtigen aan het aanrecht, fornuis en in de oven!

Tegenwoordig betekenen de feestdagen voor mij dat ik veel van die gerechten opnieuw maak, en ik bak altijd een van de cakes van mijn moeder (meestal haar Apple Walnut Delight Cake), zodat ze in gedachten bij ons is. En als mijn zus erbij kan zijn, maken we Ginataang Bilo-Bilo (Filippijnse kokos-tapiocapudding met kleefrijstballetjes/mochi) – onze eigen speciale traditie!

Welk gerecht buiten het traditionele Thanksgiving-menu staat bij jullie altijd op tafel?

Eigenlijk houden we ons Thanksgiving-menu best traditioneel! Toen ik opgroeide hadden we nog steeds kalkoen, stuffing, aardappelen en jus (naast een hele reeks andere gerechten, Filipijns en anders), en voor mijn man is Thanksgiving zijn favoriete feestdag, dus we maken veel recepten van zijn vader voor op tafel. Maar ik vind altijd manieren om een Filipijnse twist aan onze desserts te geven. Eén absolute must is mijn Cassava Pumpkin Pie. Die staat altijd op tafel. En dan zijn er nog de extra’s: een klassieke Leche Flan krijgt een pompoentwist met Pumpkin Leche Flan en, als mijn zus erbij is of mijn kinderen zin hebben om flink aan de slag te gaan, maken we Ginataang Bilo Bilo!

Cassava Pumpkin Pie met Graham Cracker-korst

Ingrediënten

Graham Cracker-korst:

• 1 1/2 cup fijn gemalen graham cracker-kruimels

• 1/4 cup kristalsuiker

• 1/4 tl gemalen kaneel

• 6 el ongezouten boter, gesmolten en licht warm

Cassava Pumpkin-vulling:

• 1 1/2 cup pompoenpuree

• 1/2 cup cassave, gezeefd en uitgeknepen om overtollig vocht te verwijderen

• 14 oz vetvrije gezoete gecondenseerde melk

• 4 grote eiwitten

• 1 tl gemalen kaneel

• 1/2 tl gemalen gember

• 1/2 tl gemalen nootmuskaat

• 1/2 tl koosjer zout

Bereidingswijze

1. Verwarm de oven voor op 350°F en plaats het rooster in het midden van de oven.

2. Meng in een middelgrote kom de graham cracker-kruimels, suiker en kaneel. Voeg de gesmolten boter toe en meng alles goed door elkaar. De textuur moet aanvoelen als nat zand dat samenklontert als je het tussen je vingers drukt. Voelt het te droog aan, voeg dan nog een beetje gesmolten boter toe.

3. Doe het grahamcracker-mengsel in een taart- of quichevorm van 23 cm en verdeel het in een gelijkmatige laag. Gebruik de platte onderkant van een maatbeker om het mengsel stevig op de bodem en tegen de randen van de vorm aan te drukken, tot het compact en stevig is.

4. Bak de bodem 7-8 minuten. Haal de bodem uit de oven en laat afkoelen.

5. Klop de pompoen, cassave, gecondenseerde melk, eiwitten, kaneel, gember, nootmuskaat en zout in een kom door elkaar tot alles volledig gemengd is. Giet de vulling in de grahamcrackerbodem. Zet in de oven en bak 40 minuten, of tot een mes dat 2,5 cm van de rand wordt ingestoken er schoon uitkomt.

6. Laat de taart op een rooster op kamertemperatuur afkoelen tot hij volledig is afgekoeld. Zet daarna in de koelkast en laat een nacht opstijven.

7. Serveer de taart met slagroom en geniet ervan!

Extra tips van Liren:

• Druk de grahamcrackerbodem goed stevig in de vorm. Laat de bodem na het blind bakken volledig afkoelen voordat je de vulling toevoegt.

• Om te controleren of de taart gaar is, steek je een scherp schilmesje 2,5 cm van de korst in de vulling. De taart moet stevig genoeg zijn zodat het mes er schoon uitkomt wanneer je het eruit haalt. Maar als je de taart zachtjes schudt, mag het midden nog licht wiebelen.

• Laat de taart volledig afkoelen – een nacht is het beste – voordat je hem aansnijdt. Custardtaarten hebben tijd nodig om op te stijven, vooral omdat het midden nog zacht is wanneer je hem uit de oven haalt.

Houd de socialkanalen van Coravin in de gaten voor onze laatste Thanksgiving Traditions-spotlight. En als je deze taart maakt, tag ons dan in een foto – we zien het graag!