Er is één ding dat iedereen over wijn weet: de drie hoofdcategorieën zijn rood, wit en rosé, en alle drie hebben ze een andere kleur. En zelfs binnen deze hoofdgroepen zijn er veel kleurvariaties – een witte wijn kan een lichte geelgroene tint hebben, een bleke strokleur, een gouden gloed of zelfs een bruinige nuance; terwijl rode wijnen kunnen variëren van lichtrood tot een diepe donker violetrode kleur, of bij oudere wijnen een doffe bruinoranje tint. Roséwijnen lopen dan weer uiteen van licht zalmroze tot magenta. Maar wat geeft wijn nu precies zijn kleur? Lees hieronder verder en ontdek het!
Verrassing: het zit allemaal in de schillen! Pigmenten bevinden zich in de schil van de druif, niet in het sap; daarom hangt de kleur van de wijn af van het wijnmaakproces en van hoe lang de most in contact blijft met die schillen. Sommige mensen denken dat blauwe (rode wijndruiven) rood sap hebben, terwijl vrijwel alle blauwe druiven helder sap hebben, net als witte druiven. Bij rode wijn draait het wijnmaakproces simpelweg om vergisting in contact met de schillen om kleur, tannines en andere stoffen te onttrekken. Witte wijnen worden daarentegen eerst geperst om het sap te winnen, dat vervolgens meteen van de schillen wordt gescheiden. Dat is een groot verschil.
Alles hangt af van hoe de wijnmaker met de druiven omgaat: Champagne is daar het perfecte voorbeeld van. Twee van de belangrijkste druiven die worden gebruikt om Champagne te maken zijn Pinot Noir en Pinot Meunier — allebei blauwe druiven. Het sap wordt al heel vroeg in het proces van de schillen gescheiden, waardoor er geen kleur wordt onttrokken. Zo is wat we “Blanc de Noirs” noemen een witte Champagne gemaakt van rode druiven; in tegenstelling tot “Blanc de Blancs”, een witte wijn gemaakt van witte druiven.
Als het sap van rode druiven van nature maar kort in contact blijft met de schillen, ontstaat de rosé zoals we die kennen.
Proost!